Who the fuck are arctic monkeys ?

Cando se trata de coñecer un grupo novo sempre intento manterme nun segundo plano da emoción colectiva pola descuberta brillante. Os Arctic Monkeys desde o orincipio non foron unha gran sensación na miña vida. En fin, que non me apaixoaban. Nunha tenda de discos de Amberes, chamada Fat Kat Records, merquei varios vinilos, entre eles o famosísimo EP Who the fuck are Arctic Monkeys? por 5 euros. Xa na tranquilidade do fogar, puiden disfrutalo. Escoitádeo.

Despair in the departure lounge
It's one and they'll still be around at three
No signal and low battery
What's happened to me

Festa do traballo

El 21 de junio de 1886, ocho líderes laborales (Parsons, Spies, Fielden, Schwab, Fischer, Lingg, Engle y Nebee) fueron acusados de conspiración para asesinato por la explosión de la bomba que mató al policía. El juicio, que condenó a siete de ellos a morir ahorcados y a uno a 15 años de cárcel, estuvo plagado de mentiras e incluso el fiscal llegó a pedir al jurado: “Castigue a estos hombres, haga un ejemplo de ellos, cuélguelos y salve nuestras instituciones”. Todo porque reinvidicaban a xornada laboral das 8 horas.

Así comezou todo.

Fonte: sepiensa.org.mx

25 de Abril

Hoxe toca un guiño ao país irmao. Portugal, un país a coñecer máis por sí que polas gangas en sábanas e toallas dos mercados de Valença do Minho. Tódolos anos sinto saudade de non estar nestas datas cos nosos amigos lusitanos celebrando a que é para min a revolución máis bonita. Este mércores día 25 emitirase na TVG ás 22:00 un concerto homenaxe sobre José Afonso grabado en Pontevedra (falaremos del máis extensamente outro día). www.aja.pt

En internet podedes atopar moitas historias sobre a revolución e os seus protagonistas. Estando xa fai moitos anos en Santarém puiden coñecer un dos lugares emblemáticos de onde saíu a columna que encabezou a marcha hacia Lisboa. SEMPRE ABRIL. Este mes é dos meus preferidos, non só polas datas que se conmemoran. Florece o monte e respírase unha primaveira especial. Aínda que chova os días son bonitos.

O levantamento militar do dia 25 de Abril de 1974 derrubou, num só dia, o regime político que vigorava em Portugal desde 1926, sem grande resistência das forças leais ao governo, que cederam perante o movimento popular que rapidamente apoiou os militares. Este levantamento é conhecido por 25 de Abril ou Revolução dos Cravos. O levantamento foi conduzido pelos oficiais intermédios da hierarquia militar (o MFA), na sua maior parte capitães que tinham participado na Guerra Colonial. Considera-se, em termos gerais, que esta revolução devolveu a liberdade ao povo português (denominando-se "Dia da Liberdade" o feriado instituído em Portugal para comemorar a revolução).

"María nacida no monte á beira da estrada"

L'autre bout du monde

Gran sorpresa para min e para a escena musical francesa. A cabalo entre a chançon máis tradicional e rollito folki hipie de bo rollo. Recomendo encarecidamente este disco. Se queredes pasar un bo rato escoitando un lp como deus manda xa sabedes. Emily Loizeau.

Regalo Hi-Fi

Pois sí, un regalo de alta fidelidade foi co me obsequiaron estes días. Aúpa Berriz. Como soan os vinilos nel. Para completar aínda máis o momento, foime prestada a colección Ander dos Beatles. Casi ná. Teño que recoñecer que estrenei todo esto con Radio Allariz.

Toquinho

Lenda viva da música do Brasil. Non creo que sexa capaz de nomear tódolos discos nos que grabou, sae ou é o artista principal (máis de 70 lp's) Este guitarrista paulista vai visitar a cidade de Ourense o día 25 de Abril (grandola vila morena). Actuará no auditorio da cidade. Maravilla porque así non hai que pelexar para conseguir as entradas. Alí estarei.

"Há um grande espírito de porco

Porque hoje é sábado

Há uma mulher que vira homem

Porque hoje é sábado

Há criançinhas que não comem

Porque hoje é sábado

Há um piquenique de políticos

Porque hoje é sábado"

Vinícius de Moraes

Hohner Chrometta 12

Baixo este nome de suposto asteroide agóchase un simple instrumento. Consecuencia dun troco por un pantalón. Agora hai que porse e xa veremos que sae.

Semana Santa '07

Un ano máis, a semana santa de Allariz. Moito turista e moito amigo co que reencontrarse.

Roberto Sobrado e banda

Xián Bobillo. Master and comander das rúas eses días

Xián, Claire e Miguel

Os gatiños

Arctic Monkeys en Vigo

"O grupo inglés Artic Monkeys actuará en Vigo o próximo 19 de xullo. O concerto terá lugar no parque municipal de Castrelos, dous días antes de que a banda de Sheffield se suba ao escenario do Festival Internacional de Benicassim."

Antes tamén, CAMERA OBSCURA, 0 28 de Abril no Teatro Principal de Santiago de Compostela.

Fonte www.lavozdegalicia.es

Semana Santa e máis

Esto en Allariz significa rencontro "no espacio e no tempo" (wholio de lobeira) co ocio, amigos e resto de emigrados. Concertiños pola rúa e no Roi Xordo. Un ano máis e xa van bastantes, o noso camarada Xián Bobillo empéñase en darlle un toque especial á sacra semana. Un toque dos que moitos intentan beneficiarse sen dar un pao á auga e sen agradecer tan artesanal traballo. Qué se lle vai facer, éche o que hai. Anunciado a bombo e platillo cunha sordina de secretismo, "iste ano no boi hai un concerto do Xacobeo", todos imaxinaban ou uns Red Hot Chili Peppers ou os Chemical Brothers, a que si?. Pois mal. Rumoréase que na festa do boi veñen Milladoiro ou Los Suaves. Por certo, o antigo batería deste grupo, o lexendario Gelo agora vive en Allariz. Pois ben amigo, esto é o que hai. Non está nada mal se o comparas co que temos nos arredores, pero en fin.

Se queres ver bos concertos xa sabes, ou esperas a que en Vigo repesquen algo de benicassim no mes de xullo ou marchas directamente a benicassim. Iste ano é impresionante. O meu admirado de por vida Antony Hegarty cos seus Johnsons, Wilco, MUSE, Herman Düne (discazo discazo discazo), Sondre Lerche, The B 52's (loooove shock), Arctic Monkeys, Camenra Obscura, etc etc.. O meu irmao e Claire xa teñen os bonos. Benicassim é moito. Aaahhh e Calexico. Faría atención especial a Herman Düne, encántame o seu lp, un dos discos do ano.

Máis información en breve.

Colorín Colorado

COLOURS ARE BRIGHTER. Disco, cando menos curioso, bonito, ben coidado e de gran calidade. Composto por temas de xente tan destacada como Franz Ferdinand, The Divine Comedy, Belle and Sebastian, Snow Patrol, The Kooks, Half Man Half Biscuit, etc... Música infantil para un público maduro. Curioso. Se tivese que enviar unha canción deste disco nunha nave espacial con dirección descoñecida, o gran Neil Hannon e a súa divina comedia terían o privilexio.

A Esmorga

Promoçom e defensa da Língua e Cultura Galegas, do Meio Ambiente, e de Ócio Alternativo para a mocidade. www.agal-gz.org/blogues/index.php/aesmorga

Rua Telheira, 9 [Zona Universitária] - Ourense (Galiza)

Got your lipstick mark still on your coffee cup

Se hai un grupo de éxito na actualidade polo que non apostaría nada fai anos ese é sen dúbida Take That. Típica boy band británica de fábrica para adolescentes. Noa 90 tiveron moito éxito, pero foron ensombrecidos e esquecidos prontamente por grupos dos seu mesmo estilo, non fai falta citar a eses grupillos. I want you back I want you back. O anunciado retorno, envolto nunha xira plastificada coa excusa dos remordementos e ecos do pasado, xa comezou mal desde o momento en que Robbie Williams riuse á cara dos que presaxiaban unha pronta reunión da banda. Non hai que esquecer que este home foi quen propiciu e prendeu a mecha ádisolución do grupo. Pobre Cousteau, qué mal o pasou, jajaja, bueno non creo. É coña, non te piques. Sabes que a min tamén me gustaban e fuches tú quen me deixou a cinta deles "nobody else". O outro día lembrei falando cunha amiga o momento no que se anunciou a disolución de Take That. A vida é así. Gary Barlow que era a voz solista fracasou estrepitosamente. Mark Owen (o preferido das máis recatadas por nin pinchar nin cortar) esnafrouse cun single titulado "child". Lembro que a portada era de cor verde. Os outros dous deberon adicarse a outros menesteres, ou vai ti saber.

Patience, hit radiofónico que chegou ao número 1 en case tódolos países, polo menos da UE. Quen o diría. Éxito outra vez. Alégrome por eles e compadézome da xente que lle gusta realmente a música. Just have a little patience.

The Brian Jonestown Massacre

Ou o que é o mesmo, Anton Newcombe . Home cunha personalidade digna de ter un apartado especial no DSM-IV. Alma creativa desta agrupación que tivo os seu máis e os seus menos e que ante todo é invendible. Discazos como Give it back deixan a un contentísimo. O seu efecto dura cando menos unhas semanas. Podedes baixar toda a súa discografía desde a web oficial do grupo www.brianjonestownmassacre.com Aproveitádeo porque non ten desperdicio. A día de hoxe, este homiño é un auténtico artista de culto. Non quero pensar o que pode pasar en dez ou vinte anos.

Os gatiños da Blanquita

A miña gata xa pariu. Tivo tres lindos gatiños.

Carriega

Moito se fala estes días da rivalidade existente entre Betis e Sevilla. Botellazos, insultos, ameazas, provocacións, ..., a lista de despropósitos é interminable. Pois ben, en Allariz temos á solución a este problema. Chámase "Carriega", o meu admirado veciño que con nostalxia aínda nos emociona coas súas trepidantes historias e anécdotas do fútbol profesional español. Luis Cid "Carriega" foi entrenador dos dous equipos, e seguro que algo tería que dicir. Por preferencias, os de Allariz sempre lle teremos un cariño e aprecio especial aos béticos por teren regalado esas maravillosas equipacións deportivas ao equipo da nosa vila. De feito, en gran medida a eles debémoslle que sintamos algo especial pola cor verde.

Traxectoria como entrenador:
Cartagena (61-63)
Tarrasa (63-65)
Europa de Barcelona (65-66)
Langreo (66-68)
Sporting de Gijón (68-72)
Zaragoza (72-76)
Sevilla (76-79)
Betis (79-81)
Atlético de Madrid (81-82)
Elche (82-83)
Celta (83-84)
Betis (84-86)
Figueres (86-87)

Pensión Virginia

Nai primeriza

A gata máis bonita do mundo está preñe. As hormonas felinas da xaneira son infalibles. En poucos días a Blanquita vai ter gatiños. Quen queira algún que avise. Xa se sabe que traen bastantes e nestes animais a oferta sempre supera á demanda. Aviso que se saen á nai son moi valiosos e cazadores. Entre as víctimas desta bigotuda branca podemos atopar: ratos, ratas, paxaros, toupas, lagartos, moscas, libélulas, mantis relixiosa, etc...

Espejos y Reflejos

Desculpas por ter tan desatendido o blog. Mentres este espazo estivo abandoado tiven tempo de facer unha viaxe por Bélxica e Holanda (algún día caerá o Congo Belga). Visitei bastantes cidades, sempre ben acompañado. Amberes, Bruxas, Ámsterdam, Bruxelas e Lovaina. Todas moi bonitas. Tan europeas que tes que pagar a simbólica cifra de trinta céntimos de euro se queres mexar e non tes onde. People polite. Amberes, capital do diamante, cidade principal da Bélxica flamenca. Se pensas que alguén vai falarte en francés estás aviado. Foi esta a cidade que mellor coñecín e na que máis tempo estiven. En dúas palabras: campamento base. Aloxado baixo o teito amable da miña amiga María Rosa. A miña estancia comezou cunha apertura dunha botella de herbas de Zirall. Diplomacia alaricana. Foi unha semana maravillosa, destas que sempre, sempre, sempre, recordarei. Na voráxine dunha vida de estudante de Erasmus fun coñecendo xente, a cada cal máis amable. Algún galego había. Pero, non sei porque motivo, os canarios gañaban en número. Festas, ceas, excursións e moito Kebap. A comida case me mata.

Exporei unha frase breve sobre o resto das cidades:
Bruxas, o Allariz de Bélxica.
Amsterdam. Xa imaxinaredes o que visitei.
Bruxelas. Ide a calquer sitio menos o Manneken Pis.
Lovaina (a vella), se queres estudar nun Erasmus, marca a casilla correspondente na solicitude.

Sen máis, un bico enorme para dúas grandes amigas que fixen e non esperaba: Patricia (collares) e Mariajo. Ao resto da tropa, ¡ vèmonos no Boi!

Por certo, "o belga" de Allariz é natural de Antwerpen.