
A mellor forma de despedirse de Turquía por unha breve tempada.
Definitivamente o grupo máis insoportable e patético da escena cutre-musical española. Un grupo que tivo a honra de que en canto chegaban os seus singles a Radio Allariz ían directos á basura. Pignoise tocando nunha festa do PP. E o video comeza cun breve extracto dunha canción de Muse (incluida por certo nun disco antiBlair, antiBush and friends, véase mr. bigote teñido Aznar)
Unha canción que lle gusta moito o futuro presidente dos EUA, Barack Husein Obama. Unha das primeiras "cancións protesta", feita máis célebre aínda por Aretha Franklin. Unha perla para disfrutar a todas horas. 1965.
Hande Yener, algo así como o máis moderno e transgresor de Istanbul. Reciclaxe puro dende a esencia clásica da pop idol turca hacia algo máis sofisticado mediante un tinte de imaxe que fai as delicias e acelera os latidos da comunidade gay estambuleña. Hipnoz é o seu último traballo e o certo é que durante o verán sonaba por todos lados, ata en Konya, que xa é dicir.
Hai discos que son bos e punto. Faces in the Rocks é o caso. Mariee Sioux evócanos un momento atemporal, bonitas cancións. Se a escoitas con auriculares e pechas os ollos vas ter a sensación de estar agradablemente perdido nun refuxio de montaña, á beira dun lume sen o cal morrerías de frío. Unha delicia.
