A Esmorga

Promoçom e defensa da Língua e Cultura Galegas, do Meio Ambiente, e de Ócio Alternativo para a mocidade. www.agal-gz.org/blogues/index.php/aesmorga

Rua Telheira, 9 [Zona Universitária] - Ourense (Galiza)

Got your lipstick mark still on your coffee cup

Se hai un grupo de éxito na actualidade polo que non apostaría nada fai anos ese é sen dúbida Take That. Típica boy band británica de fábrica para adolescentes. Noa 90 tiveron moito éxito, pero foron ensombrecidos e esquecidos prontamente por grupos dos seu mesmo estilo, non fai falta citar a eses grupillos. I want you back I want you back. O anunciado retorno, envolto nunha xira plastificada coa excusa dos remordementos e ecos do pasado, xa comezou mal desde o momento en que Robbie Williams riuse á cara dos que presaxiaban unha pronta reunión da banda. Non hai que esquecer que este home foi quen propiciu e prendeu a mecha ádisolución do grupo. Pobre Cousteau, qué mal o pasou, jajaja, bueno non creo. É coña, non te piques. Sabes que a min tamén me gustaban e fuches tú quen me deixou a cinta deles "nobody else". O outro día lembrei falando cunha amiga o momento no que se anunciou a disolución de Take That. A vida é así. Gary Barlow que era a voz solista fracasou estrepitosamente. Mark Owen (o preferido das máis recatadas por nin pinchar nin cortar) esnafrouse cun single titulado "child". Lembro que a portada era de cor verde. Os outros dous deberon adicarse a outros menesteres, ou vai ti saber.

Patience, hit radiofónico que chegou ao número 1 en case tódolos países, polo menos da UE. Quen o diría. Éxito outra vez. Alégrome por eles e compadézome da xente que lle gusta realmente a música. Just have a little patience.

The Brian Jonestown Massacre

Ou o que é o mesmo, Anton Newcombe . Home cunha personalidade digna de ter un apartado especial no DSM-IV. Alma creativa desta agrupación que tivo os seu máis e os seus menos e que ante todo é invendible. Discazos como Give it back deixan a un contentísimo. O seu efecto dura cando menos unhas semanas. Podedes baixar toda a súa discografía desde a web oficial do grupo www.brianjonestownmassacre.com Aproveitádeo porque non ten desperdicio. A día de hoxe, este homiño é un auténtico artista de culto. Non quero pensar o que pode pasar en dez ou vinte anos.

Os gatiños da Blanquita

A miña gata xa pariu. Tivo tres lindos gatiños.

Carriega

Moito se fala estes días da rivalidade existente entre Betis e Sevilla. Botellazos, insultos, ameazas, provocacións, ..., a lista de despropósitos é interminable. Pois ben, en Allariz temos á solución a este problema. Chámase "Carriega", o meu admirado veciño que con nostalxia aínda nos emociona coas súas trepidantes historias e anécdotas do fútbol profesional español. Luis Cid "Carriega" foi entrenador dos dous equipos, e seguro que algo tería que dicir. Por preferencias, os de Allariz sempre lle teremos un cariño e aprecio especial aos béticos por teren regalado esas maravillosas equipacións deportivas ao equipo da nosa vila. De feito, en gran medida a eles debémoslle que sintamos algo especial pola cor verde.

Traxectoria como entrenador:
Cartagena (61-63)
Tarrasa (63-65)
Europa de Barcelona (65-66)
Langreo (66-68)
Sporting de Gijón (68-72)
Zaragoza (72-76)
Sevilla (76-79)
Betis (79-81)
Atlético de Madrid (81-82)
Elche (82-83)
Celta (83-84)
Betis (84-86)
Figueres (86-87)

Pensión Virginia

Nai primeriza

A gata máis bonita do mundo está preñe. As hormonas felinas da xaneira son infalibles. En poucos días a Blanquita vai ter gatiños. Quen queira algún que avise. Xa se sabe que traen bastantes e nestes animais a oferta sempre supera á demanda. Aviso que se saen á nai son moi valiosos e cazadores. Entre as víctimas desta bigotuda branca podemos atopar: ratos, ratas, paxaros, toupas, lagartos, moscas, libélulas, mantis relixiosa, etc...

Espejos y Reflejos

Desculpas por ter tan desatendido o blog. Mentres este espazo estivo abandoado tiven tempo de facer unha viaxe por Bélxica e Holanda (algún día caerá o Congo Belga). Visitei bastantes cidades, sempre ben acompañado. Amberes, Bruxas, Ámsterdam, Bruxelas e Lovaina. Todas moi bonitas. Tan europeas que tes que pagar a simbólica cifra de trinta céntimos de euro se queres mexar e non tes onde. People polite. Amberes, capital do diamante, cidade principal da Bélxica flamenca. Se pensas que alguén vai falarte en francés estás aviado. Foi esta a cidade que mellor coñecín e na que máis tempo estiven. En dúas palabras: campamento base. Aloxado baixo o teito amable da miña amiga María Rosa. A miña estancia comezou cunha apertura dunha botella de herbas de Zirall. Diplomacia alaricana. Foi unha semana maravillosa, destas que sempre, sempre, sempre, recordarei. Na voráxine dunha vida de estudante de Erasmus fun coñecendo xente, a cada cal máis amable. Algún galego había. Pero, non sei porque motivo, os canarios gañaban en número. Festas, ceas, excursións e moito Kebap. A comida case me mata.

Exporei unha frase breve sobre o resto das cidades:
Bruxas, o Allariz de Bélxica.
Amsterdam. Xa imaxinaredes o que visitei.
Bruxelas. Ide a calquer sitio menos o Manneken Pis.
Lovaina (a vella), se queres estudar nun Erasmus, marca a casilla correspondente na solicitude.

Sen máis, un bico enorme para dúas grandes amigas que fixen e non esperaba: Patricia (collares) e Mariajo. Ao resto da tropa, ¡ vèmonos no Boi!

Por certo, "o belga" de Allariz é natural de Antwerpen.

Cara Oculta

Mítico grupo da movida alaricana dos 80-90. Polas súas filan teñen pasado case tódalas persoas que saben tocar algo en Allariz. O sábado 6 de xaneiro, xunto co meu irmao, acompañei a esta formación nun concerto que tivo lugar no Café Roi Xordo.

Rancho Pony

Fai uns meses domei esta besta. Aínda que pareza sinxelo, non o é. É máis inestable que un Seat Ritmo a 200 por hora.

made in allariz

Faime moita gracia cando se fala do feismo en Galicia. Hai moitos estudios e estudiosos do tema, pero case todos chegan á mesma conclusión, "Existen outros modelos de desenvolvemento urbanístico posibles". Sempre poñen como bo exemplo a Allariz e como malo a municipios do estilo de Maceda. Claro está que si sacas unha foto na ponte dos patos non vas ver nada feo. Pero Allariz é máis, existen lugares e outras perspectivas posibles.

Fusión do núcleo

Seguimos coas entradas radioactivas no blog. Festa do boi '04, creo que foi das poucas veces que gañei algo. Nin máis nin menos que o xogo do carro. Temos na parte dianteira a Alves e ao Lochi (verdadeiros campeóns da proba) e por detrás ao Cousteau e as miñas pernas. As alpacas de herba seca impediron que se vexa a miña cara. Que lle imos facer. Por certo, tamén estaba por ahí o Ramón.

Polonio 210

Lendo a prensa entérome de que xa lle deron sepultura a Alexander Litvinenko, protagonista da novela policíaca destes días que se segue con grande interese medio mundo. Baixo fortes medidas de seguridade, o féretro está especialmente diseñado e sellado pra que non se fuguen restos de radiación e non supoña un perigo añadido. Agora descansa no cemiterio londinense de Highgate. Na miña última viaxe ao Reino Unido empeñeime en visitar este lugar por ser un punto moi importante da arquitectura funeraria mundial. Aparte do cemiterio, a zona é preciosa e moi tranquila, de feito parece un pobo, a maior parte das casas non teñen máis de dous pisos de altura. Preguntando á xente residente no barrio, enterámonos de que George Michael vivía por alí preto. Highgate, alí tamén descansa Karl Marx e milleiros de persoas non tan coñecidas. Chamoume a atención de que había moitas tumbas de comunistas iraquíes que morreron no exilio londinense, case todos antes da caída de Sadam.

The whole of the moon

I wondered out in the world for years
While you just stayed in your room
I saw the crescent,
You saw the whole of the moon!

Laura Veirs

O Mércores 29 de Novembro acudiu unha delegación alaricana á Sala Iguana (Vigo) para ver en directo a unha das artistas máis destacadas destes últimos anos. Falo de Laura Veirs, compositora e cantante norteamericana que ven de editar uns cantos discos a cada cal mellor. O último foi un bombazo no 2005. Himno tras himno, disco DEZ. Folk, indie, pop, unha maravilla. En Vigo presentouse acompañada dun batería. En realidade Tucker Martine, tamén productor dos discos e segundo o meu irmao mozo da artista, polo menos despois do concerto que deu en Londres e él tivo ocasión de ver. O ambiente na Iguana era bo, pouca xente, máis ben parecía a grabación dun programa dos concertos de radio 3. O tema é que para min faltaron moitas cancións boísimas, pero ben, agora que xa estou menos enfadado pola escolma do repertorio, o certo e que tocou unha canción que non me esperaba "Cast a hook in me" e por suposto me encanta. Non sei se esta muller voltará por Galiza. Esperemos que sí e que veña co sonado pianista que a acompaña en moitas ocasións. Botouse en falta unha banda en condicións levando parte da música. Non obstante, gustoume.

River of Sorrow

Non vou entrar no debate de se internet é bo ou malo para a música. O certo é que este medio foi quen de facerme pasar un día moi feliz. Atopei un momento sonoro da miña vida que vivín nun concerto de Antony & the Johnsons en Londres. No medio da actuación saiu o mitiquísimo Marc Almond (Soft Cell) e interpretou "River of Sorrow". Momentazo. Esta canción aparece tal cual como foi no Queen Elizabeth Hall a noite do 16 de Abril de 2005, recén estreado o disco que lle deu a Antony Hegarty a sona mundial.

Vaia dous

Magosto 06 - Live in Paicordeiro

Tempada de magostos, chourizos, criollos, churrasco e castañas. Magosto montuno total nos muíños de Paicordeiro. Primeiro estivemos probando o Vespino que merquei.

Un bo lume precisas se queres comer.

Yosi (o can), saltou o valado e uniuse ao magosto.

O parrillero de sempre, o amigo Alves dándolle voltas á carne.

E por último, a brincar.

Claire's Birthday

A pasada fin de semana realizamos unha pequena viaxe de dous días a Porto con motivo de facerlle unha visita á miña cuñada. Estaba de cumpreanos e ata alí nos desplazamos pra celebralo.